EEN KIJKJE IN HET MOTORBLOK

Wanneer we inzoomen op de nieuwe situatie per september 2021 zien we de reikwijdte van Het Motorblok.

We komen binnen door de nieuwe glazen deuren, waardoor vanaf de straat door het gebouw heen naar de Zaan gekeken kan worden. We zien een weide open ruimte met recht voor ons, aan de andere kant, in de volledige breedte de rivier. Het middaglicht weerkaatst via het kabbelende water door de karakteristieke vierkante fabrieksramen de witte ruimte binnen, stalen balken dragen de binten van het plafond. Een eerste kruispunt op de betonnen industriële vloer leert ons de weg naar de ateliers, het kantoor, naar de grote zaal en naar het café/restaurant. Aan een enorme tafel drinken mensen koffie en lezen de krant. Er speelt iemand zacht op een piano. Een enorme boekenkast vult een hele wand en daartegenover, opgetrokken in hetzelfde beton en staal, fraai betegeld onder de koperen verlichting kijken we een enorme open keuken in. Eyecatchers zijn de grote betonnen houtoven en de rvs-biertanks achter de bar. Op de wc’s na, is er geen hoekje dat niet te zien is.

We lopen langs de leestafels en komen in een op het oog ordentelijke opstelling van vierkante tafeltjes en grotere groepstafels. Een beeld dat we kennen van de oude platen van fabriekskantines. Sommige tafels zijn met een wit laken gedekt, anderen niet. Hier zitten mensen met een biertje dat zo te zien rechtstreeks uit de tanks wordt getapt. Menukaarten staan er niet. Dat hoeft ook niet. Er zijn maar een paar opties waaruit je kunt kiezen. Vier voorgerechten, vier hoofdgerechten, vier nagerechten. Ze staan boven de bar geschreven.

We lopen door. Ook hier hebben de oude stalen deuren plaats gemaakt voor glazen deuren. Ze staan open, want het is mooi weer. We komen op een drijvend terras waar de enorme tafels ons herinneren aan de pandemie die gelukkig achter ons ligt. Mensen zitten bij elkaar aan tafel, ook al kenden ze elkaar nog niet. Misschien kennen ze elkaar hierna. Na hun biertje dat alleen hier te koop is. Of na hun huisgemaakte pasta die door studenten van het ROC is bereid en daardoor altijd anders, maar altijd goed zal zijn.

Op het terras hobbelen we op de golven van de vrachtschepen die af en aan varen en waarachter met tussenpozen het lieflijke uitzicht van Koog aan de Zaan is te zien. Tot aan de boeien wordt gezwommen, want de Zaan is niet meer vervuild gelukkig. Vanavond is een bijzondere avond. De afgelopen weken is er in de studio gerepeteerd aan een show. De meeste bezoekers hebben er al flarden van meegekregen omdat de acteurs ‘s middags ook hier kwamen lunchen. De Horeca is immers ook de kantine van heel De Broedplaats de Hellema met haar meer dan 50 kunstenaars en altijd een voorstelling die hier repeteert of try-out. De bezoekers hebben de verhalen en het ontstaan meegekregen en veel van hen zullen al repetities hebben bijgewoond, als testpubliek, of uit interesse. Maar vanavond verschuift de groep van de studio naar de zaal, voor een eerste try-out. Veel van de horeca bezoekers zullen na hun eten doorschuiven de zaal in. Vanaf nu zal de voorstelling vier keer spelen waarna ze op tournee zal gaan. Morgen komt een nieuwe groep repeteren in de studio, of begint de open week. Voor de bezoeker van buiten, beide even spannend. Als er een nieuwe groep komt, spannend omdat de spelers van de try-out en van de verse repetitie elkaar zullen ontmoeten en waarschijnlijk wel met elkaar zullen bemoeien en in het geval van de open week, omdat er elke dag iets nieuws zal gebeuren en zij bij zeer veel daarvan welkom zullen zijn.

Terwijl in de Zaal try-outs van andere groepen, bands en makers plaats zullen vinden, wordt in de studio geëxperimenteerd in het LAB-proces. Een groep makers zijn het experiment aangegaan en onderzoeken hoe ze elkaars ‘taal’ kunnen samenvoegen. Zij onderzoeken een mogelijke samenwerking. Dit kan van alles opleveren. Afhankelijk van de makers en de vorm zal dit op steeds wisselende wijze aan publiek toonbaar worden gemaakt. Bij succes wordt dit een project wat doorgaat in een repetitieproces. Ook is er twee keer per maand een literaire avond, waarop meerdere schrijvers, liedschrijvers, zangers nieuw werk uitproberen.

Dit is uiteraard open voor publiek en andere makers en vindt plaats op het kleinere podium in de horecaruimte. De Horeca experimenteert met nieuwe gerechten, bieren en wijnen. Hier vindt tussendoor en achteraf het gesprek plaats over al het nieuws. Twee keer per maand zal de keuken benut worden door een buurtbewoner en is het restaurant en een percentage van de opbrengst een avond voor deze buurtkok.

In de ruimtes wisselen voortdurend de geëxposeerde kunst aan muur, plafond en in de ruimte. Dit zijn altijd makers vanuit de locatie zelf. Als bezoeker heb je zo een inkijk in wat achter de muren en deuren van de verschillende ruimtes gebeurt.

Er Broeit wat. Iedere dag is iets te doen. Het Motorblok wordt een kunstenhuis. Hiermee verwordt Het Motorblok tot een steeds vernieuwende avond uit. Een plek waar men op af zal komen. Het is een uitprobeerhuis waar je alles ziet voordat het af is. Film, dans, theater, kunst. Je kijkt er altijd naar een ‘work in progress’.